Zomerzwijgen

Zachte zomer, vriend van mij
ik kom weer eens met je praten
mijn hart brandt, doch
waar lippen willen
blijven klanken uit


In jouw rusteloze dromen
zag ik een wazig beeld van haar,
moederaarde, voortschrijdend
op de golven van de maan, ik
draaide mijn kraag richting nevel


Ondanks zovelen bij elkaar,
gezet in het naakte licht
stil was het, ijzig stil
enkel was er tastbaar
ons zomerzwijgen


*zij*